10Την ανέβασε στον πάγκο της κουζίνας με την πλάτη της στον τοίχο. Ήθελε πολλά να κάνει μ' αυτό το υπέροχο πλασματάκι αλλά αποφάσισε ότι ποτέ δεν θα της τόλεγε. 'Θα φύγει τρέχοντας και δεν θα το αντέξω', σκέφτηκε και αμέσως απόρησε με τον εαυτό της. 'Την πάτησες άσχημα κούκλα μου', μισοχαμογέλασε στον εαυτό της. 'Πιάσε τα παραδοσιακά τώρα που έτσι κι αλλιώς δεν θάναι καθόλου άσχημα μ' αυτή τη μικρή θεά'. Της σήκωσε τα πόδια και τα ακούμπησε στους ώμους της. Με τις απαλές της φτέρνες να ακουμπούν στους ώμους της μεγαλόσωμης γυναίκας, η μικρή ξανθιά ένοιωσε μία ανατριχίλα να την διαπερνάει όταν τα παγωμένα μπλε μάτια την κοίταξαν με ξεκάθαρο πόθο. "Θα μου τα δώσεις όλα" της είπε. "Ό,τι μπορεί να βγάλει το κορμί σου" Η ξανθούλα την κοίταξε με τρόμο. Με ένα χαμόγελο πονηρό η μελαχρινή γυναίκα άνοιξε με τα δάχτυλά της τον θησαυρό της μικρής. Κοιτώντας κάτω τα γαλανά της μάτια έγιναν μενεξεδιά από τον πόθο. Το μουνί της μικρής λαμποκοπούσε από την υγρασία και την αναμονή. Η κλειτορίδα τρεμόπαιζε καθώς έμπαινε κι έβγαινε από την κουκούλα της. "Όλα" ξαναείπε με τρεμάμενη φωνή. Οι άκρες των δακτύλων της γλίστρησαν ελαφρά πάνω στα χείλη. Ένα κλαυθμύρισμα ακούστηκε από την μικρούλα. Με το στόμα μισάνοιχτο τα μακριά δάχτυλα έπαιξαν στην είσοδο του κόλπου γλιστρώντας γύρω από το άνοιγμά του. Ταυτόχρονα το άλλο χέρι πήγε από κάτω και ο δείχτης άρχισε να τριγυρνάει την άλλη τρυπούλα, τη μικρή και ζαρωμένη. Ο δείχτης ανέβηκε προς τα πάνω και βούτηξε λίγο στα υγρά που τρέχανε. Ξαναγυρίζοντας λίπανε την σφιχτή είσοδο της ανεξερεύνητης περιοχής. Η μικρή τρομαγμένη τραβήχτηκε. "Έχε μου εμπιστοσύνη" ψιθύρισε η Ντέλλα. Πράσινα μάτια καρφώθηκαν μέσα στα γαλανά. Ο δείχτης μπήκε ως την πρώτη φάλαγγα. Το σφίξιμο συνεχίστηκε. "Έχε μου εμπιστοσύνη" ξαναείπε η βαθιά φωνή. "Δεν θα σε βλάψω μικρή μου και το ξέρεις". Ο αντίχειρας ακούμπησε στιγμιαία την κλειτορίδα και τα μάτια της μικρής έσβησαν. Ο δείχτης μπήκε ως την δεύτερη φάλαγγα. Παίρνοντας θάρρος από την στάση της μικρής, η Ντέλλα έχωσε απαλά δύο δάχτυλα μέσα στον κόλπο. Τα άφησε ακίνητα μέσα. Η μικρή αναστέναξε και οι γοφοί της άρχισαν να κουνιούνται προσπαθώντας να ενθαρρύνουν τα δάχτυλα. Με μία απαλή αλλά γρήγορη κίνηση μπήκε όλος ο δείχτης μέσα στο ανεξερεύνητο μονοπάτι. Η μικρή φώναξε. Με τα δύο χέρια τελείως ακίνητα η Ντέλλα κοίταξε την μικρή στο πρόσωπο και το βλέμμα της κατέβηκε στις ρώγες που στεκόντουσαν όρθιες και σκληρές. Έκλεισε τα μάτια από τον ερωτισμό της όλης σκηνής. Τα χέρια της άρχισαν να κουνιούνται σε αντίθετη κίνηση το ένα απ' τ' άλλο. Η μικρή άρχισε με μανία όλο και περισσότερο ν' ανεβοκατεβάζει τους γοφούς της. Στη τρέλα της σήκωσε το κορμί της και γαντζώθηκε από τους φαρδείς ώμους της Ντέλλας καβαλώντας τα δυνατά χέρια και σφίγγοντας τα πόδια της γύρω από τη λεπτή μέση. Τα χέρια εναλλασσόμενα τρίβαν την λεπτή μεμβράνη του μεσαίου τείχους προκαλώντας κοσμογονική σύσπαση στα χαρακτηριστικά την ξανθιάς. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή παρά μόνο η θεία τριβή. Τίποτα άλλο. Με δυνατή κραυγή χύθηκε ο πόθος της πάνω στα εξαιρετικά δάχτυλα. Η τελευταία της σύσπαση έφερε το κορμί της σφιχτά στο σώμα της ψηλής γυναίκας. Εκείνη τραβώντας απαλά το ένα χέρι από κάτω την άρπαξε απο τη μέση και την κράτησε μουρμουρίζοντας γλυκόλογα στ' αυτί της. Ο κόλπος έτρεχε ακόμα και δεν ήθελε να στερηθεί αυτή την αίσθηση στα δάχτυλά της. Η απαλότητα του αιδοίου την τρέλαινε. Αργά αργά τράβηξε και το άλλο χέρι της. Η μικρή έκανε μία τελευταία σύσπαση και αφέθηκε τελείως. Η Ντέλλα την σήκωσε στα χέρια και βγήκε από κουζίνα. Την ακούμπησε απαλά πάνω στο κρεβάτι. Μετά από ώρα η Βερενίκη γύρισε θολά μάτια προς την εκπληκτική ερωμένη της. "Είσαι απίστευτη", της είπε και σκαρφάλωσε στο αγαλματένιο σώμα. Άρχισε να ακολουθεί με τα χείλη της ένα καυτό μονοπάτι από το στέρνο μέχρι τη κορυφή του στήθους της Ντέλλας. Η Ντέλλα αναστέναξε. Ενθαρρυμένη χαμογέλασε και προχώρησε προς την αριστερή ρώγα. Την πήρε στο στόμα της και την ένοιωσε να σκληραίνει στη γλώσσα της. Την δάγκωσε ελαφρά και το σώμα από κάτω της ανασηκώθηκε σε έκφραση επιδοκιμασίας. Η δεξιά της παλάμη άρχισε ένα ανεπαίσθητο πέρασμα πάνω στην δεξιά ρώγα. Η Ντέλλα ξεφύσηξε και τα χέρια της έσπρωξαν το ξανθό κεφάλι προς τα κάτω. Η Βερενίκη έπιασε το χέρι και το έβγαλε. "Θα σου κάνω εγώ ό,τι θέλω. Βάλε τα χέρια σου πάνω απ' το κεφάλι σου και πιάσε τα κάγκελα." Η Ντέλλα την κοίταξε έκπληκτη. Τα πράσινα μάτια δεν δεχόντουσαν καμία αντίρρηση. Δισταχτικά υπάκουσε. "Αν τα βγάλεις από κει θα σταματήσω. Μ' άκουσες;" Σιωπή. "Μ' άκουσες;" της είπε πιάνοντας το κεφάλι της με τα δυο της χέρια. Η Ντέλλα την κοίταξε και έγνεψε καταφατικά. Τα μάτια της δεν έκρυβαν την ανησυχία τους. Η Βερενίκη κούνησε το κεφάλι της σκεφτική και ξανάπιασε το πόστο της. "Θα σε κάνω να μου τα δώσεις κι εσύ όλα, όπως εγώ". Κοίταξε με λαίμαργα μάτια το δυνατό στομάχι και άρχισε να το γλύφει αργά. Όταν η γλώσσα της μπήκε μέσα στον αφαλό, άκουσε έναν αναστεναγμό. "Σ' αρέσει εκεί", χαμογέλασε. Απαλά δάγκωσε τη τρυφερή και συνάμα δυνατή σάρκα και προχώρησε προς την κορυφογραμμή του όρους με τις σκούρες σγουρές τρίχες να της γαργαλάνε το πηγούνι. Ένοιωσε ένα κύμα πόθου να την κυριεύει και άρπαξε με το χέρι της το μουνί και το έσφιξε. Η Ντέλλα φώναξε και η Βερενίκη της έκλεισε απότομα το στόμα. Το βλέμμα της γυάλιζε και είπε βραχνά "Σιωπή..." Σκύβοντας κοίταξε το καλοσχηματισμένο βουναλάκι. Έσκυψε και το φίλησε στην κορυφή του και ανέπνευσε βαθιά την μεθυστική μυρωδιά του πόθου της εκπληκτικής γυναίκας που κρεμόταν από κείνη τώρα για ανακούφιση. Άνοιξε τα δυνατά πόδια και μπήκε ανάμεσά τους. Η Ντέλλα αυτόματα τα άνοιξε κι άλλο και ανασήκωσε τους γοφούς της αναζητώντας... Η Βερενίκη χαμογέλασε. "Υπομονή κούκλα μου" είπε τρυφερά. Το δεξί της χέρι πέρασε ελαφρά πάνω από τα χείλη. Το σώμα συσπάστηκε. Στο δεύτερο πέρασμα σταμάτησε λίγο και χάιδεψε την είσοδο του κόλπου. "Μη με παιδεύεις", ικέτεψε η Ντέλλα. "Θα κάνω ό,τι θέλω" είπε η Βερενίκη. Ο δείκτης της σχημάτισε την είσοδο ξανά και ξανά. Ένοιωθε την υγρασία να αυξάνεται και έκλεισε τα μάτια. Με τα δυό της χέρια άνοιξε το μουνί σαν λουλούδι και θαύμασε την συμμετρία του. "Είναι υπέροχο" ψέλλισε. "Ναι αλλά κάνε κάτι" είπε η Ντέλλα ανυπόμονα. Η Βερενίκη αμέσως έπιασε την αριστερή θηλή και την έσφιξε. Η Ντέλλα έσκουξε. "Αυτό για να μάθεις να μην είσαι αγενής". Όταν το χέρι επέστρεψε στη θέση του ένοιωσε έκπληκτη την υγρασία να έχει γίνει πλημμύρα. "Σ΄ άρεσ΄ αυτό γλυκιά μου." Ο δείκτης της ξανάρχισε τον αργό χορό του γύρω από τον κόλπο ενώ ο αριστερό της αντίχειρας έσπρωξε την κουκούλα της κλειτορίδας πίσω. Αυτή ξεπετάχτηκε κατακόκκινη και πανέτοιμη. "Νάσαι κι εσύ". Η Ντέλλα είχε αρχίσει να κουνάει ρυθμικά τους γοφούς της στενάζοντας από απελπισία. "Τώρα τώρα" είπε μαλακωμένη η Βερενίκη. Ο δείκτης μπήκε λίγο μέσα ενώ με την άκρη της γλώσσας της άρχισε να γλύφει την κουκούλα .και γύρω γύρω. Η Ντέλλα απηυδισμένη έσπρωξε μπροστά και ο δείκτης μπήκε όλος μέσα. "Κι άλλο" φώναξε, "τώρα" πρόσθεσε βραχνά. Σε απάντηση η Βερενίκη έβγαλε
τελείως το χέρι της και ανοίγοντας με τα δυό της χέρια το μουνί έχω σε
τη γλώσσα της μέσα. 
Η Ντέλλα ούρλιαξε "Ναι, μωρό μου, έτσι". Το σώμα της άρχισε να ακολουθεί ένα ξέφρενο ρυθμό και η Βερενίκη έπιασε τους δυνατούς γοφούς χωρίς να χάσει το σημείο και τους κράτησε κάτω. Η Ντέλλα μούγκρισε. Η γλώσσα συνέχισε το λάγνο ταξίδι της μέσα στον κόλπο. Ξαφνικά την τράβηξε και έχωσε τρία δάκτυλα. Ρουφώντας τα υγρά και γλύφοντας γύρω γύρω ανέβηκε προς το μπουμπούκι που περίμενε ανυπόμονα την προσοχή της. Τραβώντας την κουκούλα με τον αντίχειρα και τον δείκτη το πήρε στο στόμα της. Η Ντέλλα πάγωσε για μια στιγμή και αναστέναξε βαθιά. Ο ρυθμός ξανάρχισε όταν η άκρη της γλώσσας άρχισε επιτέλους την αιώνια απαλή τριβή. Τα μάτια της Ντέλλας χάθηκαν πίσω από τα βλέφαρα και ένοιωσε το κύμα μέσα της να δυναμώνει. Τα τρία δάχτυλα έγιναν όλο το χέρι και το σώμα, η γλώσσα και το χέρι αρμονίστηκαν επιτέλους. Τα δάχτυλα της Ντέλλας γύρω από τα μπρούτζινα κάγκελα του κρεβατιού ήταν άσπρα από το σφίξιμο. Με ένα τελευταίο πετάρισμα της άκρης της γλώσσας στο μικρό κουμπάκι το θεϊκό σώμα διαπεράστηκε σαν από κεραυνό και έμεινε στον αέρα. Για δευτερόλεπτα που κράτησαν αιώνες η Ντέλλα έμεινε μετέωρη στον χώρο εκείνο τον ρεζερβέ για τις τυχερές αυτής της γης και μετά εκπνέοντας δυνατά σωριάστηκε στο στρώμα. Δεν μπορούσε ν' αρθρώσει λέξη. Η ξανθούλα ανέβηκε αργά πάνω και έσφιξε το κεφάλι στο στήθος της. "Είσαι υπέροχη όταν τελειώνεις". Η Ντέλλα ακόμα ξεροκατάπινε λαχανιασμένη. Την αγκάλιασε με όση δύναμη της είχε απομείνει και μετά τα χέρια της γκρεμίστηκαν άχρηστα στο πλάι. Η Βερενίκη απόμεινε να τη φιλάει απαλά. Το βράδυ συνεχίστηκε στον ίδιο ρυθμό. Στις πρωινές ώρες παράδωσαν το πνεύμα και την σάρκα. Λίγο πριν σβήσει η Βερενίκη θυμήθηκε τα διάφορα που της είχαν συμβεί και που τελικά είχαν τέτοιο υπέροχο τέλος. Για πρώτη φορά δεν ένοιωσε ταραχή. Ήξερε ότι η Κυβέλη ήταν πια παρελθόν. Και να εμφανιζόταν είχε την καλύτερη προστασία. Το μυαλό της ταξίδεψε σ' εκείνο το δωμάτιο. Δεν ήταν δύσκολο να δει την Ντέλλα στη θέση της Κυβέλης. Ανατρίχιασε στη σκέψη ότι όλα, ή μάλλον τα περισσότερα απ' ό, τι συνέβησαν σ' εκείνο το δωμάτιο θα μπορούσαν να είχαν συμβεί με την Ντέλλα. Ανατρίχιασε όχι από βδελυγμία αυτή τη φορά αλλά από ηδονή. 'Πρέπει να είμαι πολύ ανώμαλη σκέφτηκε.' Και μετά από λίγο: 'Γιατί όχι; Να της αρέσει άραγε;' Με πονηρό χαμόγελο ανασηκώθηκε και ψιθύρισε στην ερωμένη της, "Κοιμάσαι;" "Όχι άλλο" αναστέναξε η Ντέλλα. "Όχι, να σε ρωτήσω κάτι μόνο μωρό μου". "Μμ", είπε ευκρινώς η Ντέλλα. "Θα σ' άρεσε να σε δέσω με αλυσίδες από το ταβάνι, αφού σου έχω φορέσει ένα δερμάτινο κορμάκι χωρίς καβάλο κι ανοιχτό στο στήθος κι από πίσω, να σου πιάσω τις θηλές με μανταλάκια και να στο κάνω μέχρι να μου ζητήσεις έλεος;" Η Ντέλλα άνοιξε απότομα τα θαλασσιά της μάτια την κοίταξε έκπληκτη και ψέλλισε: "Ε;" Αφού της πήρε κάποιο χρόνο να συνέλθει, χαμογέλασε αμυδρά και της είπε: "Αυτά σου έκανε η Κυβέλη;". Το κορίτσι κοκκίνισε και βρήκε ξαφνικά κάτι πολύ ενδιαφέρον στο σεντόνι όπου και κάρφωσε τα μάτια της. "Μη ντρέπεσαι. Πες μου", ακούστηκε η βαθιά φωνή της. "Ναι", ψέλλισε η Βερενίκη νοιώθοντας όλη την προηγούμενη αυτοπεποίθησή της να έχει γίνει φύλλο και φτερό χωρίς ελπίδα συναρμολόγησης. "Σου άρεσαν;" εξακολούθησε στον ίδιο τόνο. Η μικρή έγνεψε καταφατικά, "αλλά όχι μ' αυτήν", πρόσθεσε και κοίταξε τρομαγμένη την Ντέλλα. "Αυτά που σούκανε είναι πολύ ιδιαίτερα και χρειάζονται κάποιους κανόνες. Από το πού βρέθηκες και σε τί κατάσταση, δεν θέλει και πολύ μυαλό να καταλάβω ότι τους παραβίασε όλους". Η μικρή την κοίταξε με απορία, "κανόνες;". "Ναι ναι, και αρκετά αυστηρούς θάλεγα άμα δεν θέλουμε να κάνουμε καμιά ζημιά", είπε και ανασήκωσε το κορμί της. Τα υπέροχα στήθη της τρεμόπαιξαν στην κίνηση. "Εσύ δεν έχεις τρύπες", είπε η Βερενίκη χουφτώνοντας το αριστερό. "Όχι. Το στοίχημα το έχασε η Κυβέλη και την πήγα σέρνοντας να της τις κάνουνε". "Στοίχημα;", ψέλλισε η μικρή τραβώντας το χέρι της. Η Ντέλλα σηκώθηκε απ' το κρεβάτι και άρχισε να βηματίζει νευρικά. 'Τί κάνεις ηλίθια; Τί σχέση έχει αυτό το πιτσιρίκι μ' όλ' αυτά; Και γιατί μ' αρέσει έτσι; Και εξακολουθεί να μ' αρέσει και τώρα που το κάναμε. Τί πράγματα είν' αυτά; ' "Ντέλλα, πες μου", παρακάλεσε η ξανθούλα. Η αμαζονική γυναίκα στάθηκε ακίνητη, ολόγυμνη στα πόδια του κρεβατιού. Το θαλασσί των ματιών της είχε γίνει σχεδόν γκρίζο από την εσωτερική πάλη. "Άκου, ας την ξεχάσουμε αυτή τη κουβέντα. Θέλεις να σε πάω σπίτι σου;" Η Βερενίκη ένοιωσε να την κυριεύει ένας πανικός που έγινε θυμός και σηκώθηκε κι αυτή. Την πλησίασε και τη έπιασε απ' τα μπράτσα. "Όχι, δεν θέλω να με πας σπίτι μου. Θέλω νάρθεις στο κρεβάτι και να πούμε ότι δεν έγινε η κουβέντα όπως είπες." "Είμαστε πολύ διαφορετικές", είπε με μισή φωνή η Ντέλλα. "Το ξέρω", απήντησε η μικρή και ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της. |
